Wat is er toch veel dat voor liefde doorgaat. Hoe vaak maken wij onszelf wijs dat wij liefhebbende mensen zijn maar in feite zijn wij vaak uit  op rendement. Bewust of onbewust koesteren we hoge verwachtingen omtrent de liefde. Wij eisen haar op vanwege onze eigen investeringen. Boekhouders geworden in de liefde die moet komen vanuit een bron die niet van onzelf is. Wij zoeken haar buiten ons om in anderen want onze behoeftes naar liefde zijn enorm groot maar de liefde die wij zelf geven is zelden onvoorwaardelijk.

Onze verlangens moeten worden gevuld door hen omdat wij niet in staat zijn het aan onszelf te geven. Wij weten zelfs niet hoe omdat wij onzelf niet hebben erkend als de bron van liefde .Niettemin

verwachten wij het buiten onszelf wel te vinden en aldus gaan wij driftigen op zoek naar erkenning, bevestiging en onvoorwaardelijke liefde.

Zo zijn wij tot bedelaars geworden en wringen ons

daarbij in allerlei bochten . Manipuleren onze omgeving om toch maar te krijgen wat wij zo graag willen  : liefde.

Het is een oeverloze zoektocht die ons nooit dat zal brengen waar wij naar op zoek zijn.Simpelweg omdat het daar niet is te vinden.

Wij zullen dat pas vinden als we onzelf terug hebben gevonden als het  wezen dat wijzelf zijn met oneindige mogelijkheden en een nooit in ons opdrogende bron van liefde.

Toch zullen we die stap pas nemen als we willen toegeven dat we in alle opzichten verantwoordelijk zijn voor ons eigen geluk en dat is in alle simpelheid meteen ook het  moeilijkste besluit dat een mens kan nemen en het  aldus ook leven naar die wijsheid is maar weinigen gegeven want het is zwaar werk.

Ik wens iedereen die deze stap zet veel kracht , moed en standvastigheid want dat zul je hard nodig hebben en dat wens ik mijzelf ook toe.

Een ijskoningin  is gesmolten

de verzengende hitte van de zon

brandde een groot gat in haar hart

recht in  het midden tot aan haar ziel

Precies op haar  meest  kwetsbare plek.

Heel lang hield zij zich nog wankelend staande

maar uiteindelijk gaf ze het op en gaf ze het ook over

Zelfs zij dus, de altijd gedachte sterke

Zo moest de ijskoningin  het loodje leggen

Nu rest nog een treurig plasje water

net genoeg om een dorstige vogel te lessen

maar ach zelfs die gift kan zij niet meer op haar conto schrijven

want met haar heengaan is ook de zwaar bevochten status

van de altijd schenkende verdwenen

Zo zijn de wetten van de natuur.

Er is veel dat een mens kan verliezen in zijn leven. Familieleden, vrienden, vrienschappen, banen, geld etc.. Verliezen die hard aan kunnen komen en ons op onze grondvesten doen schudden maar vaak heelt de tijd de wonden en herstellen wij ons hier weer van.

Er is een ding dat veel van ons al heel jong verliezen en dat is onszelf. Diegene die wij werkelijk zijn. Wij raken onszelf kwijt in de strijd om te overleven. Trekken onze harnassen aan. Sluiten onze kwetsbare harten grotendeels en vertrouwen op ons gezonde verstand .Zo gaan wij verder het leven in. Goede bewapend en schijnbaar onkwetsbaar maar eigenlijk diep van binnen weten we wel beter. Er iets dat wij zijn vergeten in onze strijd om te overleven:

We hebben een kind achter gelaten

Een onschuldig waarachtig wezen dat vol vertrouwen dit leven was begonnen maar  ergens , soms al heel jong de moed en het vertrouwen heeft verloren. Geprogrammeerd door de omgeving en aangepast voor de harde maatschappij gaan wij verder. Nu huilt het kind in ons maar we luisteren niet of doen of we niks hoen maar dat kind zijn wijzelf en wij wijzen het af.  

Het is een hoge prijs die wij voor deze ontkenning betalen ,dit verraad maar hoe kunnen we nog terug en stoppen wij de niet aflatende pijn in onszelf. Dat grote gapende gat. Moeten we dan alles opgeven dat is opgebouwd. Onze hele bewapening?

De zekerheden, vastigheden. Het bedachte zelf dat zo goed functioneert op het schouwtoneel. Wat blijft er dan nog van ons over . Wie zijn wij dan nog?

Daar zijn geen kant en klaar oplossingen voor. De mens moet er aan toe zijn. Hij moet de durf en de moed hebben om zijn opgebouwde personage weer af te breken. Te erkennen dat hij niet is wie hij had bedacht. Een kwetsbaar wezen maar prachtig van eenvoud . Dan kan het moment komen dat wij weer bij ons zelf  willen komen. De heimwee te groot wordt.. Het is een lange pijnlijke weg terug die niet over rozen gaat en waarin wij van veel afscheid zullen moeten nemen en nog meer los moeten laten maar een ding is zeker hij brengt ons weer bij de oorspronkelijke bron.

Tegen iedereen die deze keuze heeft gemaakt zou ik willen zeggen:

Vertrouw op jezelf want aan het einde van de regenboog ligt de schat die je zal geven waar je naar verlangt :een waarachtig leven.

Dankbaarheid is een bijzondere gemoedtoestand.

Een oude wijze vriendin zei vroeger altijd tegen me als ik vond dat het leven niet zo makkelijk was." Count your blessings". Ze had daar erg gelijk in want zodra je dat gaat doen kom je tot de conclusie dat er heel veel is om dankbaar voor te zijn. Ik bedoel dat niet zo zeer de materiele zaken maar meer de dingen waar we zo maar vanuit gaan, die we zo vanzelfsprekend vinden.

Je staat op en je lichaam functioneert zomaar vanzelf. Je hoeft er niets voor te doen. Je ademt in en uit. Zomaar water uit de kraan om je te wassen. Er is ook altijd wat te eten. Je gaat  naar buiten, stapt op je fiets , rijdt door  de natuur, een zingende vogel, een bloeiende boom, prachtige luchten met voorbijgaande wolken. Je ademt de frisse lucht in. De wind waait door je haar.

Iemand knikt vriendelijk tegen je en je lacht terug. Je steekt in gedachten de straat over. Een hardrijdende auto raakt je net niet. Wat een geluk!

Je mobiel gaat en het is je kind die net veilig van een ondernemende doe vakantie terug is.Je klets wat bent opgelucht, stelt voor zijn lievelingsmaallijd te bereiden.Blij als je bent met zijn en je eigen bestaan. 

Dan zijn er ook zaken waar je dankbaar om mag zijn omdat het jou niet is overkomen of omdat je er van bent genezen maar  dankbaar om die gebeurtenissen die toch hebt geklaard terwijl ze op dat moment zo moeilijk leken en eigenlijk onoplosbaar. Dat is je toch maar mooi gelukt.

Er is veel om dankbaar over te zijn maar je moet er wel oog voor hebben.

Helpen is nog niet zo simpel als het lijkt. Vroeger vond ik het een stuk makkelijker. Er was ergens nood , een persoon of dier verkeerde in moeilijke omstandigheden en dan gingen bij mij meteen de hulpknoppen en bronnen aan. Tegenwoordig denk ik daar toch anders over en verkeer ik regelmatig in grote twijfel.

Is het wel goed om te helpen.  Moet ik wel inspringen.Veeg ik zo geen paadjes schoon die behoren bij de ontwikkeling van de ander. Onthoud ik diegene niet van een kans om wat heel essentieels te leren. Namelijk op eigen kracht verder komen?Het zijn dat soort vragen die in mij opkomen.

Ook de vraag waarom ik dat zo nodig wil doen. Helpen.Geeft het mij een gevoel van macht , voel ik me dan beter , meer ? Wil ik er voor worden bedankt.? Eerlijk gezegd niet.

Wel heb er moeite mee als het geschonkene wordt verkwanselt, wat op zich natuurlijk ook niet helemaal klopt want iets wat je schenkt of geeft behoort onvoorwaardelijk  te zijn .Daar wringt dus wel iets moet ik vast stellen. Ook voelt het wel goed als er iemand uit de misere kan worden gehaalt maar ja is daar wat mis mee? Ik weet het gewoon niet.

Dan zijn er nog van die situaties dat iemand je een hoop ellende vertelt. Je luistert., hoort het aan, probeert in te voelen wat er aan schort of wat er aan kan worden gedaan. Soms geef je een advies of poogt de sombere medemens wat op te beuren. Soms lukt het voor een tijdje. Vaak niet . Eigenlijk hoop je dat ze hun eigen krachtbronnen vinden en aanspreken maar dat  lukt veel mensen helaas toch niet.. Tja wat moet je dan. Alleen maar luisteren?

Tis lang niet zo simpel dat helpen of bijstaan  van noodlijdenden.

Ik ben er nog niet uit.

Vandaag 4 januari vier ik een kroonjaar.

Wat klinkt dat toch mooi en veelbelovend een jaar waarbij je een kroon mag dragen!

Ik zal dat zeker doen want ik ben van plan er een mooi jaar van te maken. Nu ik op een leeftijd bengekomen dat ik de jaren van onderscheids toch wel heb bereikt geeft dat een zekere rust.

Ik kijk terug op 60 interessante, leuke, nare, verdrietige, blije, mooie, leerzame jaren en hoop de de rest van de jaren die mij nog resten dat zeker ook in zich zullen dragen.  

Bepaalde ambities hebben nu hun kracht verloren.Wensen op materieel vlak zijn  praktisch verdwenen. Verwachtingen zijn bijgesteld en niet meer van groot belang. De tijd hoeft niet meer tegengehouden te worden door krampachtig jong te blijven en ik zal zeker geen vreemde capriolen uithalen om er als een jonge blom uit te zien. Natuulijk wel gezond leven met af en toe een uitspatting.

Ik voel me trouwens niet oud en ik denk niet dat ik me dat ooit zal voelen. Mijn hart is jong en ik omarm het leven volledig met al zijn ups en downs. Er is zoveel dat me is gegeven en er is zoveel geleerd  of duidelijk geworden in al die jaren. Het meest wel dat het uiteindelijk om liefde draait.  Liefde voor de mens en de natuur.

Liefde voor het leven!

Sinds vorig jaar woont er een edelhert met twee vrouwtjes in ons bos. Het is een enorm dier met een reusachtig gewei. Af en toe maakt ie een zwaar geluid om zijn aanwezigheid kenbaar te maken en dat schrikt meteen eventuele kapers van zijn harem af.

Twee maanden gelden zagen we tot onze schrik dat het edelhert sterk vermagert was maar nog erger nauwlijks kon lopen en met een poot over de grond sleepte. Het was een vreselijk om de koning van ons bos in deze staat te zien. Tot overmaat van ramp ging hij vlakbij ons huis liggen onder een grote boom en het zag er naar uit dat ie aan het einde van zijn dagen was. Zelf kon hij ook niet meer aan voedsel komen.Wat nu  te doen? Normaliter wordt zo,n dier afgeschoten maar dat vonden we nog geen optie.  Zo we besloten hem te gaan voeren. Er werd een stellage gemaakt van een oude projectortafel  en elke dag kreeg ie paardenbrokken en groenteresten. Rudolf want zo noemen we hem inmiddels maakt dankbaar gebruik van onze giften en heel langzaam zien we hem opknappen. Elke dag een beetje beter, De poot is  aardig herstelt alhoewel het waarschijnlijk nooit meer helemaal zal genezen.

Dagelijks komt Rudolf  klokslag  16.00 voor zijn diner. Van  verre zien we hem aan komen schrijden. Als een vorst met het gewei als een kroon hoog opgeheven over de hei naar ons huis om dan tussen de dennenbomen geduldig te wachten tot de maaltijd wordt geserveert. Daarna  verdwijnt ie weer net zo statig als dat ie is gekomen tussen de bomen door in het avondschemer het bos in.

Deze koning van de Veluwe.

In het leven spelen wij allemaal van tijd tot tijd een rol. Onze persoonlijkheid kiest die rollen uit. Het zijn rollen die wij aanpassen aan de omstandigheden. Het valt dan ook niet mee om jezelf of een ander onder een noemer te betitelen want soms gedraag je je als het kind van dan weer als de ouder van of man of vrouw van of de werknemer of baas van etc. etc .In andere omstandigheden of soms zelfs  tegelijkertijd weer als de stijdlustige, de sterke of juist de zwakke of kwetsbare. Dit zijn nog maar enkele mogelijkheden.  Er zijn veel rollen te spelen in dit leven. Een dwingend ego kun je hierbij  niet onderschatten want die heeft ook nogal wat wensen wat betreft het profileren. Ook heb je ook nog te maken met de verwachtingen van anderen. Zij willen ook graag dat je je houdt aan de regels die bij je aangenomen rol passen en je wilt ze die vastigheid ook niet ontnemen. Zo je het al zou durven.

Dat maakt het  allemaal niet zo simpel. Meest lastige is nog om al die rollen los te laten optreden maar wel te blijven onthouden wie of wat je werkelijk bent. Een oneindig schepsel met een enorm potentieel. Soms lukt het me.  Zeker  als ik alleen lekker aan het werk in mijn atelier dan verzink ik in mijzelf. het grootste deel van de tijd daar buiten verlies ik me toch in mijn zelfgeschapen rollen waarvan ik sommige meer waardeer dan andere. Kennelijk hecht ik er nog steeds grote waarde aan. Vaak moet ik ook achteraf lachen om mijn eigen performance.

Shakespeare zei het al. Het leven is een schouwtoneel en wij zijn de acteurs. 

Ik hou van flamboyante mensen. Mensen die in staat zijn om van het leven een feestje te maken. Mensen wiens charisma je hart verwarmt. Je herkent ze vaak direct door hun geestelijke kamervullenden aanwezigheid, hun klaterende  open lach en creatieve geest.  Nu bedoel ik hiermee niet de desperaat aandachtvragende medemens maar de echte levensgenieter die zich niet stoort aan kritische blikken maar gewoon zijn eigen weg volgt  met steeds nieuwe invalshoeken waarbij vanzelfsprekend regelmatig tegen obstakels wordt aangelopen en grenzen worden uitgetest. Dit deert de echte levensgenieter echter  helemaal niet. Hij haalt zijn schouders op en lacht erom.  

De levensgenieter durft zijn kop boven het maaiveld uit te steken met alle risico,s van dien. Soms denk ik dat hij het er ook gewoon om doet. Kijken wat er gebeurt. Wat het oproept

De levensgenieter is altijd zichzelf en snapt waar het om gaat in het leven:

Genieten!

Schenken heb ik altijd een vreem begrip gevonden. Je hebt iets en dat geef je aan iemand anders. Die ander ontvangt het dan van jou en dat is ook weer een geschenk dus ontvang je zelf weer. Nu is natuurlijk de vraag maar van waaruit schenk je dan?

Bij materiele bezittingen is het wel tamelijk duidelijk alhoewel je je weer kunt afvragen waarom jij wel de mogelijkheid had om het te bezitten en een ander niet .Waar komt de behoeft  om te geven vandaan? Heb je die kwaliteit zelf verworven of had je het gewoon al meegekregen als een onderdeel van je karakter of aard. Iets wat je erbij hebt ontvangen.

Zoja dan geef je alleen maar iets door en kun je het misschien beter delen noemen. Delen wordt weer vermenigvuldigen.

In die zin is delen een beter woord dan dan schenken. Het is een gelijkwaardig begrip. Geven is dan  geen verdienste of goeie daad.. Daar kan ik me wel in vinden.

Nu moet ik toegeven dat ik ook regelmatig verwachtingen heb t.a.v het geven. Niet omdat ik dankbaarheid verwacht maar wel dat er  met respect met het gegevene wordt omgegaan. Daar wringt het dan weer dan schoen want als je iets geeft moet het onvoorwaardelijk zijn anders geef je toch of je het wilt of niet met een achterliggende gedachte.

De natuur deelt ons onvoorwaardelijk van haar vruchten die wij zonder schroom aannemen.